عاشق باران

شب بود و سرما بود

در آسمان سینه . رویائی هویدا بود

در سینه ی رویا . گل تو پیدا بود

از شوق خندیدم

آویختم بر قامتت چون ساق نیلوفر

تا از گل روی تو یک شبنم بیاشامم

تا دستهایم را به آغوش تو بسپارم

تا در تو آویزم

تا با تو جان گیرم

اما نهیب باغبان . دست مرا لرزاند

لب را به گلبرگ تو رنگین ساخت

گل از درون افسرد

گلبرگها پژمرد

آن ساقه ی نیلوفری خشکید

من ماندم و سرما و صد افسوس

در حسرت رویا که پرپر شد

                        سیلوانا سلمانپور    ۳/۷/۱۳۶۹

آفتاب قشنگیه امروز . از پنجره روبروی میز تحریر به حیاط و باغچه نگا کردم . باغچه ای که مادرم صبح سحر

آب پاشی کرده بود چه برقی داشت انگار نقاشی تو کتاب بچه ها بود

یاد این شعر بالا از سیلوانا افتادم .. گذاشتم اینجا توی وبلاگ

از همه دوستاي گلم بخاطر نظراتشون واينكه منو تنها نذاشتن متشكرم

دوستتون دارم

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند

مثل آسمانی که امشب می بارد...

و اینک باران

بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند

و چشمانم را نوازش می دهد

تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

مدونین چیه دوستای گلم....

پاییز را دوست دارم

به خاطر ساعات با تو بودنش

زمانی که متوقف می شود

تا هم پای پاییزی ات  شانه شانه

قدمگاه تو را

 با خش خش برگهای نارنجی فصل

نوازش کند

قول می دهم صدای پاهایم

گوش زمان را کر

دیوارهای چشم دار را کور

و صدای نامردمان را خفه کند

من به تو می رسم

تا در بلندای پرواز

و سپیدی جاده خدا

  

 که به من داشتن

دست حق نگهدارتان

سلام عزیزانم

سعی کردم که اینبار زودتر ازسری قبل بیا امدیواربودم که خوش قول بوده باشم اما نشد

بازم یکی از شعر های زیبای فروغ فرخزاد که من خیلی این شعر رو دوست دارمو امیدوارم که شما هم

خوشتون بیادو دوست دارم شماها هم نظرتون رو در موردش بهم بگید

ببخشید اگه نمی تونسم  پیش همه بیام باور کنید خیلی درس دارم

دلم برای همتون تنگ شده 

خیلی دوستتون دارم

خداحافظ

امیدوارم خوشتون بیاد

من با آفتاب کاری ندارم

من اگر پنجره را باز کردم خواستم نسیم بوی نازنین خاطر تورا  برایم بیاورد

پنجره را گل بگیر

وقتی تو نباشی

من با پنجره کاری ندارم

من شمدانی های حیاط را یکی یکی سر می زنم

من  شمدانیهارا گلدان هارا  گل هارا  به خاطر تو تحمل می کنم

وقتی تو نباشی

من با گلها گل دانها شمدانی ها کاری ندارم

من حتی پر پرستو ها را پر کبوتر ها را

حتی پر خیال خود را

اگر جز برای تو وجزبه سوی یاد تو بپرد

من پر پرستو ها را می بندم

پر کبوتر ها را می بندم

پر خیال خود را می برم

وقتی تو نباشی

من با پریدن کاری ندارم

من با پرنده کاری ندارم

من پر پروانه را ......

...........

..........

من سرم را هرگز به سوی ماه

به سوی ستاره ها

جز برای دیدن روی ماه تو

بلند نمی کنم

ماه اگر عکس تورا قاب نگیرد

ستاره اگر دور عکس یاد تونگردد

من اول ماه رامیگیرم که برایش آه بماند

من حتی اول و اخر ستاره را میگیرم

که ستاره همیشه تار بماند

وقتی تو نباشی

من

با ستاره با ماه

کاری ندارم

.....................

............

بگذار خیالت را راحت کنم

من اگر منم نیز جز برای تو باشد

من من را از کلمات از حروف بر می دارم

وقتی تو نباشی

من با من کاری ندارم 

واول باز هم یه شعر زیبا از فروغ فرخزاد:

ديروز به ياد تو و آن عشق دل انگيز
بر پيکر خود پيرهن سبز نمودم
در اينه بر صورت خود خيره شدم باز
بند از سر گيسويم آهسته گشودم
عطر آوردم بر سر و بر سينه فشاندم
چشمانم را ناز کنان سرمه کشاندم
افشان کردم زلفم را بر سر شانه
در کنج لبم خالي آهسته نشاندم
گفتم به خود آنگاه صد افسوس که او نيست
تا مات شود زين همه افسونگري و ناز
چون پيرهن سبز ببيند به تن من
با خنده بگويد که چه زيبا شده اي باز
او نيست که در مردمک چشم سياهم
تا خيره شود عکس رخ خويش ببيند
اين گيسوي افشان به چه کار ايدم امشب
کو پنجه او تا که در آن خانه گزيند
او نيست که بويد چو در آغوش من افتد
ديوانه صفت عطر دلآويز تنم را
اي اينه مردم من از حسرت و افسوس
او نيست که بر سينه فشارد بدنم را
من خيره به اينه و او گوش به من داشت
گفتم که چه سان حل کني اين مشکل ما را
بشکست و فغان کرد که از شرح غم خويش
اي زن چه بگويم که شکستي دل ما را

سلام دوستای گلم

 امیدوارم که هر جا که هستید روزگار به کامتون باشه!!!!!!

 دلم براتون تنگ شده بود

 و چون وقتی که خونه خودمون نیستم کامپیوتر شخصی ندارم نمی تونم  اپ کنم  

 وزیاد اینترنت بیام و قول میدم که از این به بعد زیادتر بیام چون خیلی واستون

 تنگ میشهو ازتمامی دوستای گلم به خاطر نظراتشون ممنونم

 سعی می کنم که از این به بعد کمی هم از خاطرات دانشگاه برات بنویسم

و

 مادربزرگ

گم كرده ام در هياهوي شهر

آن نظر بند سبز را

كه در كودكي بسته بودي به بازوي من

در اولين حمله ناگهاني تاتار عشق

خمره دلم

بر ايوان سنگ و سنگ شكست

دستم به دست دوست ماند

پايم به پاي راه رفت

من چشم خورده ام

من چشم خورده ام

من تكه تكه از دست رفته ام

در روز روز زندگانيم

و

 دوستتون دارم وخوشحال میشم از نظرات زیباتون

ارزوی سلامتی و خوشبختی برای همتون دارم

 و در اخر...

پاییز..

  هیچ حرف تازه ای برای گفتن ندارد

               با این همه

                                از منبر بلند باد بالا که می رود

                                                                 درختان چه زود به گریه می افتند

غريبه کجائي؟

باد مي وزد و احساس مي کنم کسي در ميان باد من را فرياد مي زند واز عشق مي خواند احساس مي کنم غريبه اي صدايم مي کند و شايد او آشنايي ديرين است که ياد از من مي کند صدا مرا به آغوش خود فرار مي خواند، لحظه هاي مي گذرند و عشق ها هنوز در جستجواند

و چشمها در اوج انتظار به سر مي برند.....

و هم اکنون اين من هستم که بي صدا آن غريب آشنا را فرياد مي زنم

و اين من هستم که از عشق سخن مي گويم و بدون بال پريدن مي پرم و همچنان در جستجوي او به سر مي برم

در جستجوي کسي که نه نامي از او مي دانم و نه نشاني ازاو دارم

دوستای گلم سلام

امیدوارم که حال همتون خوب باشه

منم خوبم

ببخشید که این چند وقته نبودم واز همتون معذرت می خوام اگه نتونستم بیام بهتون سر بزنم

یه اتفاق هایی افتاده بود و من خیلی سرم شلوغ بود

راستی یه خبر:

یادتونه که گفتم کنکوری هستم ولی از الان یه دانشجو به حساب مییام چون کنکور روپشت سر گذاشتم

من رشته ی شیمی کاربردی قبول شدم و از چند روز دیگه میرم البته فکر نکید رفتم دیگه نمییام بهتون سر بزنما نه

قول میدم که زود به زود بیام پیشتون و خوشحال میشم وقتی که به اینجا میام هم نظرهای خوشگلتون رو ببینم

تنهام نذارید

دوستتون دارم و منتظر نظرهای خوبتون هستم

خداحافظ همین حالا

دل من
كه به اندازه يك عشقست
به بهانه هاي ساده خوشبختي خود مي نگرد
به زوال زيباي گلها در گلدان
به نهالي كه تو در باغچه خانه مان كاشته اي
و به آواز قناري ها
كه به اندازه يك پنجره مي خوانند
آه ...
سهم من اينست
سهم من اينست
سهم من
آسمانيست كه آويختن پرده اي آن را از من مي گيرد
سهم من پايين رفتن از يك پله متروكست
و به چيزي در پوسيدگي و غربت واصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودي در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدايي جان دادن كه به من مي گويد
دستهايت را دوست ميدارم
دستهايم را در باغچه مي كارم
سبز خواهم شد مي دانم مي دانم مي دانم
و پرستو ها در گودي انگشتان جوهريم
تخم خواهند گذاشت
گوشواري به دو گوشم مي آويزم
از دو گيلاس سرخ همزاد
و به ناخن هايم برگ گل كوكب مي چسبانم
كوچه اي هست كه در آنجا
پسراني كه به من عاشق بودند هنوز
با همان موهاي درهم و گردن هاي باريك و پاهاي لاغر
به تبسم معصوم دختركي مي انديشند كه يك شب او را باد با خود برد
كوچه اي هست كه قلب من آن را
از محله هاي كودكيم دزديده ست
سفر حجمي در خط زمان
و به حجمي خط خشك زمان را آبستن كردن
حجمي از تصويري آگاه
كه ز مهماني يك آينه بر ميگردد
و بدينسانست
كه كسي مي ميرد
و كسي مي ماند
هيچ صيادي در جوي حقيري كه به گودالي مي ريزد مرواريدي صيد نخواهد كرد
من
پري كوچك غمگيني را
مي شناسم كه در اقيانوسي مسكن دارد
و دلش را در يك ني لبك چوبين
مي نوازد آرام آرام
پري كوچك غمگيني كه شب از يك بوسه مي ميرد
و سحرگاه از يك بوسه به دنيا خواهد آمد

                                         فروغ فرخزاد

 ودر اخر...

    من گلی دارم به رنگ ارغوان

و زمینی که در آن کوچه ی تنگ

    گل شب بو می کاشت

    ارغوان رنگ سیه چشم خمار آلوده

    گل رُخش حُجب و حیای دارد

    کودکی با گل شب بو چه صفایی دارد

    دخترک کوچه ی خالی لِی لِی شعر انار

    کودکی وَه چه هوایی دارد

    ــــــــــــــــــــــ

    کودکی می بینم

    تنها

    خنده بر لب

    یک گل مست به رنگ ارغوان در دست

    گل شب بو دارد!...

    من گلم را به کسی نفرختم

    من فقط چند خطی اشک برایش ریختم

    گل من شب بو بود

    ♥♥♥♥

    من گلی دیدم به رنگ ارغوان

    و غریبی که در آن کوچه ی تنگ

    گل شب بو می کاشت

                          تقدیم به همه ی تنهاییهایم

                                                                    به همان قدر که چشم تو پر از زیباییست

بی تو دنیای من ای دوست پر از تنهاییست

این غزلهای زلالی که زمن میشنوی

چشمه جاری اندوه دلی دریاییست

چند وقت است که بازیچه مردم شده ام

گرچه بازیچه شدن نیز خودش دنیاییست

دل به دریا زده تا بازهم آغاز کنم

ماجرایی که سرانجامش یک رسواییست

امشب ای آینه تکلیف مرا روشن کن

حق به دست دل من عقل و یا زیباییست

دلخوش عشق شما نیستم ای اهل زمین

به خداوند که معشوقه من بالاییست

این غزل نیز دل تنگ مرا باز نکرد

روح من تشنه یک زمزمه نیماییست